Een vrouwelijke missionaris in China, had gezondheidsproblemen and werd in een plaatselijk ziekenhuis opgenomen, waar ze totaal in de put raakte. Terwijl ze erg zwak was, helemaal alleen in een buitenlands ziekenhuis, had ze de volgende ervaring, die ze in de volgende brief aan haar vriend meedeelde:

"...Ik denk niet dat dat het totaal tot me doordrong wat er met me aan het gebeuren was en waar ik was tot de volgende morgen. Ik werd wakker met een gevoel alsof een vrachtwagen over me heen gereden was, zo zwak was ik. Verpleegsters om me heen waren aan het kwebbelen, en hoezeer ik het ook probeerde, ik kon gewoonweg niets verstaan van wat er gezegd werd. Ik leer talen niet zo gemakkelijk. Ik moest echt concentreren om te spreken en te begrijpen onder de beste omstandigheden, en op een of andere wijze vanwege mijn zwakheid, was mijn vaardigheid om iets te verstaan in het Chinees op dat punt, afgezien van ja en nee, totaal weg.

Toen ze me wat eten brachten, kon ik nauwelijks mijn arm opheffen om me zelf te voeren. Het was heel raar; mijn armen voelden aan alsof ze niet meer aan mijn lichaam bevestigd waren en ik miste steeds mijn mond als ik probeerde het voedsel erin te steken. En daarbij had ik ook nog een intraveneuse drip in mijn rechter arm, dus moest ik proberen om mezelf met mijn linkerhand te voeden met een paar chopsticks, terwijl ik plat op mijn rug lag.

I lag daar bedekt onder eten en opgedroogd bloed, en voelde me verschrikkelijk Ik raakte totaal in de put. Ik kon helemaal niets doen, zelfs niet zitten of om de steek te gebruiken, zonder totale hulp. Het bracht me zo in verlegenheid, en het was frustrerend en vernederend.

Weliswaar moet ik zeggen dat de ziekenhuis staf engelen waren. Die lieve verpleegsters probeerden alles te doen om me te helpen en om te begrijpen wat ik nodig had. Het is alleen maar omdat de Heer niet in staat was geweest om tot me hersenen door te dringen toen ik nog in een positie was waar ik op mezelf vertrouwen kon, dus nam Hij alle supports van me weg, zodat ik zelfs niet eens meer met iemand anders praten kon of zelfs iets voor me zelf doen kon. Ik voelde me zo terneer geslagen— erg down en ontmoedigd. Zo toen, trots als ik ben, verborg ik me onder mijn deken zodat niemand me zien kon, en ik begon te huilen.

Ongeveer om die tijd had ik verscheidene erg levendige geestelijke ervaringen. Ze waren niet als een vizioen of een beeld dat je krijgt als je bid of een profetie ontvangt. Maar ze waren tastbaar en echt, tot het punt dat ik ze dat ik ze waarachtig ervaarde. Ze gebeurden, en ik kon ze voelen, aanraken en in ze leven.

Ik veronderstel dat is wat je een spirit trip zou noemen, of een buiten-het-lichaam ervaring. Ik had nooit tevoren een dergelijke ervaring gehad, behalve dromen en normale geestelijke ervaringen. Ik bedoel niet dat gewone vizioenen niet echt zijn, maar dit was totaal verschillend dan wat ik ooit tevoren wedervaren had. Ik wist aanvankelijk niet wat ik er van denken moest.

Ik zag plotseling het gezicht van een man voor me zweven, met een grote glimlach op zijn gezicht. Het was de soort van glimlach die je iemand geeft als je heel blij bent om iemand na een lange tijd opnieuw te zien. Daarna kon ik de hele man zien, een lachende, blije jonge vent, en hij liep naar me toe en gaf me een grote omhelzing! Ik omhelsde hem terug, alhoewel ik geen flauw idee had wie hij dan wel mocht zijn. Maar het was duidelijk dat hij me kende en blij was om me te zien! Hij lachte, en merkte op dat dat ik hem niet herkende. Ik verontschuldigde mij daarvoor. Hij was gewoon zo vriendelijk en vrolijk dat het aanstekelijk werkte!

Hij legde toen uit dat zijn naam Drake was, en dat ik tegen hem getuigt had jaren geleden toen hij nog aan het reizen was in India, terug in 1976. Hij zei dat ik me dat waarschijnlijk niet meer herinnerde, daar het niet zo'n grote gebeurtenis voor me was geweest, gewoon een normale dag uit getuigen. Hij zei dat hij een van de verschillende mensen was geweest die we die dag ontmoet hadden. Hij zei dat we kort tegen hem getuigd hadden en hij het reddings gebed met ons gebeden had, en dat dat de laatste keer was geweest dat hij ons gezien had.

Maar hij ging door met uit te leggen dat het een heel belangrijke gebeurtenis voor hem geweest was, omdat hij niet lang daarna een bus ongeluk gehad had en hij daardoor gedood was. Hij toonde mij daarbij een beeld van de bus die total loss was. Hij zei dat omdat wij met hem gebeden hadden, hij naar de Hemel gegaan was en dat het zo prachtig is! Hij bubbelde er helemaal van over, uitleggende dat het zo geweldig was, en hoe gelukkig hij was! Hij zei dat hij nu teruggekomen was om mij te helpen.

Hij vertelde me dat hij me graag wilde laten weten dat kleine dingetjes zo belangrijk zijn, en dingen die ons als onbelangrijk voorkomen anderen voor de hele eeuwigheid beinvloeden! Terwijl hij aan 't praten was, was ik onder de indruk daat hij me probberde bij te brengen dat de dingen die ik thuis aan het doen was met de kinderen en zo, de normale, dagelijkse dingen, zo belangrijk waren en dat ik ze niet geringschatten moest. En toen was hij opeens weg, zo maar!

Ik was er zo verbaasd over dat er zoiets gebeurd was, en ik lag er dan ook heel lang over na te denken. Het was vreselijk opwindend, maar tegelijkertijd heel vreemd! Later toen Matthew [haar man] kwam, had ik nog niet het geloof er voor om hem erover te vertellen, daar ik dacht dat hij mischien zou denken dat ik aan het ijlen was. Het scheen me zo speciaal toe; Ik wilde niet dat er iemand over lachen of het verkeerd begrijpen zou.

Ik was er nog veel over aan het nadenken wat er die dag gebeurd was, toen ik later diezelfe avond weer verrast werd door een andere korte spirit trip! Ditmaal keek ik omhoog en Wie denk je dat er bij me bed stond? Het was Jezus, die lachend op me neer keek! Maria, Hij zag er zo mooi uit! Hij had de meest glimlachende ogen. Hij reikte me de hand en zei dat Hij wat tijd samen met me wilde doorbrengen.

We stapten de ziekenkamer uit en meteen waren we samen in de Hemel! We hoefden niet eens te reizen; we waren er gewoon. Er waren prachtige planten overal, sterren in de hemel, en zacht gloeiende lichten. We waren in een soort van buiten paviljoen omgeven door hoge marmeren zuilen, met een brede railing er helemaal omheen. Er was prachtige, langzame, romantische muziek aan het spelen, en Hij hield me in Zijn armen.

We wiegden heen en weer voor ik weet niet hoe lang, net alsof we langaam aan het dansen waren. Ik wilde niet eens praten; Ik wilde alleen maar op zijn schouder rusten. Het voelde zo goed om bij Hem te zijn. Ik herinner me dat Zijn haar heel zacht was, en ik ging er steeds met mijn vingers doorheen. Ik was zo onder de indruk dat ik daar zomaar met Jezus kon zijn!

Ik denk dat we een beetje met elkaar praatten. Ik kan me niet zo veel herinneren over wat we zeiden, daar ik tamelijk versteld was. Het was zo goed om bij Hem te zijn, en ik voelde me zo relaxed en kalm. Ik herinner me het gevoel van heel sterk bemind te worden en ik wilde mijn liefde voor Hem op de een of andere wijze uitdrukken. Ik herinner me dat we heel veel kusten, en Hij gaf de meest tedere, zachte kussen.

Een of andere heel lieve muziek begon te spelen en Hij nam een stap terug. Ik had het gevoel dat Hij me wilde zien dansen voor Hem. Ik wilde zo graag uitdrukken hoe veel ik van Hem hield, en toen ik danste was het heel emotioneel. Ik zond hem handkusjes, en wierp mijn haar achterover, en liep over met zoveel gevoel, uitbeeldend hoe veel Hij voor me betekende. En Maria, Hij zei de liefste dingen! Hij stapte terug, tegen een zuil aanleunend met Zijn armen gevouwen, me bekijkend en glimlachend, Zijn ogen vol met liefde, en Hij zei heel teder, "Ik vind het zo fijn om naar je te kijken!"

Hij was zo natuurlijk en gemakkelijk om bij Hem te zijn, en Ik had zo'n fantastische tijd. Toen, net als bij de eerste spirit trip, was het plotseling voorbij en ik was terug in het zieknhuis bed, knipperend met m'n ogen en denkende, "Wow!"

Maria, waar het dansen betreft heb ik vele jaren geleden zogezegd "mijn sluier opgehangen". Ik ben de 40 gepasseerd, en heb een hoop grijs haar en ben zwanger, en heb het vet in "alle verkeerde plaatsen". Ik ga niet meer speciaal een sexy dansje voor iemand doen om hem mijn liefde te tonen, daar ik voel dat ik in deze stage van mijn leven, sommige dingen maar aan de verbeelding moet overlaten, ipv de harde koude feiten onder ogen te zien!

Maar al deze gebreken betekenden niets voor Hem. Hij zou me niet meer bemind kunnen hebben dan Hij al deed. Het was zo'n troost om dat te ervaren. Hij was Liefde!

Ik dacht er zoveel over na dat het gebeurd was— het was zo ongelooflijk en echt! Daarna, begonnen de dingen er veel positiever uit te zien. Ook mijn vermogen om duidelijk te denken kwam terug, en ik meer in staat te zijn om te begrijpen wat het ziekenhuis personeel tegen me probeerde te zeggen. Ik hield op zoveel tegen wat met mij gebeurd was te strijden, en het hield op zo'n verschrikkelijk iets te zijn om voor gezorgd en gewassen te worden en op de steek gezet te worden.

Ik begon langzaam aan de verpleegsters leren kennen, en enkele van hen hadden zulke vriendelijke, opofferende geesten. De hele ziekenhuis ervaring hield op er zo donker uit te zien en ik begon me veel vrediger te voelen.

EEN WILDE VRIJE TIJD MET DE HEER!

Ik had nog steeds het geloof niet om aan iemand anders veel te vertellen over wat er met me gebeurd was, totdat het voor de derde maal gebeurde, een dag later! Deze laastste keer weliswaar, was een tamelijk wilde ervaring!

Opnieuw lag ik in bed, terwijl ik naar een bandje luisterde, toen Jezus plotseling weer kwam opdagen. Dit keer was ik er meer op voorbereid om Hem te zien, en was een beetje meer over de schok heen. Ik was gewoon zo blij om Hem te zien, daar ik me verveelde alsmaar in bed te blijven. Dus zei Hij, "Kom!" Hij vertelde me dat Hij wist dat ik van dansen hield, dus zouden we samen uit gaan en samen de avond door brengen! Ik was zo opgewonden— Ik greep Hem en weg waren we! Het voelde zo goed om uit bed te zijn! Ik was aan het rondspringen en we hadden zo veel lol!

Eerst waren we in de zelfde plaats als tevoren, het paviljoen, deze keer echter was er een band, die de meest fantastische live music aan het spelen was. Er waren een hele hoop Zangers, die allerlei soorten liedjes aan het zingen waren, en met elkaar harmoniseerden. Maar dit keer waren we niet alleen maar aan het heen en weer wiegen, maar we waren echt aan het dansen. Ik was zo verrast dat de Heer zo'n goede danser was, ha! Ik veronderstel dat ik daar nog nooit eerder bij had stilgestaan, maar Hij was erg goed!

In 't begin waren we een paar van die ouderwetse ballroom-type nummers aan 't doen, en Hij kende echt de stappen. Hij hield me heel dicht bij zich en lachte en was zich ontzettend aan het vermaken! We praatten een hele hoop met elkaar,alhoewel Hij mijn gedachten lezen kon, ook, en Hij lachtte over de dingen die ik aan het denken was, bijvoorbeeld over het feit dat ik zo verbaasd was dat Hij goed dansen kon. Ik was ontzettend opgewonden en we hadden zo veel lol. En als Hij lachtte, was 't nooit neerbuigend, maar meer dat Hij gewoon van de dingen genoot waarover ik aan het denken was.

Maria, Hij had zo'n gevoel van humor! Op een bepaal moment herinner ik me dat ik me realiseerde, "Wacht eens even! Hier ben ik met Jezus aan het dansen, en Hij neemt al deze tijd met mij, terwijl Hij verondersteld wordt het hele universum te overzien! Hij moet veel belangrijkere dingen te doen hebben!"

Op die gedachte lachte hij, trok me dichter naar Hem toe en fluisterde in mijn oor, "Denk eraan, Ik kan in meer dan een plaats tegelijkertijd zijn!" En dan keek Hij me aan en glimlachte en voegde eraan toe, "Het is een van de voordelen ervan om de Zoon van God te zijn!" Ha! Hij was zo grappig. Ik schaterde van het lachen over een paar van de dingen die Hij zei.

Het was een regelrechte party atmosfeer! Hij wilde me naar een paar verschillende plaatsen nemen. We gingen door een paar prachtigmooie, hoge heggennaar een park-soort van plaats. Het scheen dat elke plaats zijn eigen soort van muziek had. Sommige hadden ballroom-type liedjes; andere plaatsen hadden de hete, aan elkaar hangende, hartstochtelijke, langzame dansnummers en zangers; andere plaatsen snelle liedjes! We hielden in iedere plaats even stil, dansten een paar dansjes, genoten van de atmosfeer en praatten met elkaar.

Hij praatte over zoveel dingen. Veel daarvan kan ik me nu niet meer herinneren, maar op een punt sprak Hij met mij over China. Hij vertelde me dat Hij me voor dit moment geroepen had om een gebedsstrijder voor China, te zijn, en dat ik geen flauw idee had hoe vitaal en belangrijk dat was op dit bepaalde moment. Het was alsof Hij nu zoveel hier in China wilde doen. De kleine dingetjes die ik wilde doen waren alleen maar druppels op een gloeiende plaat vergeleken met wat Hij in gedachten had.

En hoe gefrustreerd ik me voelde dat niets gedaan kon krijgen, stel je maar eens voor hoe Hij zich voelde over wat niet bereikt kon worden alleen maar door een gebrek aan gebed! Hij benadrukte dit met mij— hoe belangrijk gebed was — en ik herinner me dat ik toen dacht dat het een definitieve opdracht was.

Hij was zo menselijk en begripsvol. Ik voelde me nimmer veroordeelt in het geringste, zelfs terwijl beiden van ons wisten hoeveel ik er een potje van gemaakt had. Hij legde voortdurend geduldig alles uit, en dan gigne we weer door en hadden een beetje meer plezier en lachten en dansten verder en dan praate Hij weer een beetje verder. Ik kan me niet helemaal herinneren hoe lang we met elkaar doorbrachten, maar het kwam me als een hele lange tijd voor en we gingen naar veel verschillende plaatsen. Hij wilde echt dat ik lol zou hebben!

De dansjes werden steeds sneller, en Hij kwam echt los! Ik bleef er maar steeds over verbaasd om de Heer te zien dansen op de manier dat Hij dat deed. Het was met totale overgave. Iedereen om ons heen vond het ook geweldig om Hem gade te slaan! Er waren verscheidene zangers en musici en anderen die aan het dansen waren en zij waren allemaal zo onder de indruk en opgewonden dat de Heer langs gekomen was.

Ik herinner me dat op een gegeven moment ik to door de muziek geinspireerd was, dat Hij even stil hield en zei: "Dat is de redenwaarom muziek zo belangrijk is. Het is erg belangrijk dat het Mij verheerlijkt, want het is een voertuig!" En ik begreep dat Hij bedoelde dat het de muziek was die je feitelijk vervoeren kan, en je wegnemen kan . Ik kan het nu niet meer volledig begrijpen, maar het was totaal plausiebel toen ik nog daar was!

Vervolgens vertelde Hij me dat Hij me mee wilde nemen naar Prijs Tijd in de Hemel! Hij was erg opgewonden daar over en ik kon zien dat Hij er net zo blij over was om te gaan als ik dat was. We liepen een soort van plaats binnen dat er net uitzag als een concert podium, met zo'n geluidschaal erachter ein een halve bol om het geluid te weerkaatsen. Een groot aantal mensen was zich aan het voorbereiden om een lied op te dragen en ze waren allemaal zo blij verrast om te zien dat de Heer gekomen was om naar ze te luisteren!

Op dat ogenblik voelde ik een beetje jaloezie in me opkomen daar tot op dat moment, afgezien van de mensen die om ons heen geweest waren in de achtergrond, ik de Heer en Zijn volledige aandacht voor mij zelf gehad had. Maar nu wendde Hij zijn aandacht op deze anderen en ik wist dat Hij met hen interaktie hebben zou. Alhoewel ik wist dat mijn gevoel niet juist waren, voelde ik een golf van jaloezie, om Hem alleen maar voor me zelf terug te hebben. Hij las mijn gedachten en gaf me een nauwe omhelzing en Hij herinnerde mij eraan dat Ik net de laatste twintig jaar getracht had om anderen bij te brengen om ook van Hem te houden, en nou kon ik zien hoe geweldig het was dat iedereen Hier ook inderdaad van Hem hield! Het was opnieuw niet in het minst neerbuigend of veroordelend, alleen maar begrijpend. En hij legde alles zo duidelijk en eenvoudig uit.

Toen Hij op deze manier uitlegde hoe ik Zijn zijn met deze anderen moest bekijken, dacht ik, "Ja, dat is waar!" En ineens was dat gevoel weg! Het was erg ontroerend om te zien hoe iedereen naar Hem toe rende en opgewonden was dat Hij er was, en ik kon een beetje terugtreden en het gadeslaan.

Deze groep van ongeveer 100 mensen had het liedje in gestudderd van een van de Christelijke wereld bandjes, "And the Lord Came Through!" Het refrein blijft zich herhalen "When there was no other way, the Lord came through!" [Toen er geen andere weg was, kwam de Heer toch door] Het is een echt rock nummer, en ze hadden er van alles in— dansers, zangers, kostuums. Het was een muziekale extravaganza! Ze waren zo opgewonden dat Jezus er was om hen te zien en ze deden dan ook hun uiterste best.

Ze liepen en streden op en neer deze treden van het toneel, en zongen uit volle borst. En toen het instrumentele gedeelte begon, dansten ze zo wild en vrij! Het was net als een van onze tiener dans videos maar dan wel 20 keer sneller! En Jezus was zo opgewonden hen aan het bekijken! Hij vond het echt geweldig! Ik stond naast Hem en verwonderde me over hoeveel Hij de lofprijzing en liedjes in zich scheen op te nemen en hoeveel het Hem inspireerde! Ik weet dat dit allemaal dingen zijn die je eerder naar voren gebracht hebt Maria, maar om het zelf te zien was indrukwekkend!

Ongeveer halverwege door het liedje heen, stond de Heer op en begon met hen allemaal samen te dansen. Het was zo prachtig! Het deed me denken aan het vers over hoe David so wild danste om zijn liefde voor de Heer uit te drukken. Nou was de Heer zo wild aan het dansen om Zijn waardering uit te drukken voor onze liefde. Het was fantastisch! Het was zelfs shockerend!

Hij was Zich echt heen en weer aan het werpen, springend en draaiend en Hij verbluffte ons allemaal! De genen die voor Hem optraden, waren zo opgewonden dat Jezus er zo bij hen tussen sprong!

En toen ze de verzen aan het zingen waren van het liedje over verschillende Bijbel personages, zwaaide de Heer met Zijn hand en de hele lucht achter het toneel veranderde in een video screen, van het ene einde tot het andere! Elke scene speelde zich af in de lucht in volle kleuren — Mozes de Rode Zee doorkruisend, Daniel in de leeuwenkuil! Elke scene van het vers werd uitgebeeld in perfecte timing met de muziek. En elke keer als ze bij het refrein aankwamen van "And the Lord came through," iedereen begon volledig te gek "out te rocken"! Er zijn gewoon geen woorden voor om het uit te drukken!

Aan het einde van het liedje, drong iedereen naar voren toe om Jezus te omhelzen en te kussen, te omgeven en te loven en Hem te prijzen, en te bedanken. Het was zo geweldig! Dank U Jezus!

Toen begon een ander lied te spelen en het was een ander soort lied. Ik weet niet wat het was, maar het was erg majesteitelijk! We namen allemaal een stapje terug en Hij begon de lucht in te gaan. Het lied vulde de lucht, luider en luider, en Jezus begon te gloeien en werd groter en groter, en vulde de hemel. Hij straalde helemaal en Hij was totaal de Zoon van God en Heer des Heeren en Koning der Koningen.

Wij waren allemaal aan het zingen en omhoog aan het staren naar Hem bewonderend en dat terwijl Hij een Mens is en ons begrijpt en onder ons wandelt en met ons danst en lacht, Hij ook de Koning van alles is, en aan de rechterhand van God zit! Het was overweldigend!

De tranen rolden over mijn wangen en ik was zo onder de indruk toen ik Hem zo zag toen — boem! — Ik weer terug was in mijn ziekenhuis bed!

Het duurde een beetje langer om over deze trip heen te komen dan de andere! Ik was onthutst. Het was zo ongelovelijk! — Ik was Daar geweest! Ik lag daar maar, de Heer steeds maar dankende opnieuw en opnieuw, en er steeds weer aan denkend, trachtend het opnieuw te herleven.Toen Matthew kwam, moest ik hem er gewoon over vertellen, en hij nam het redelijk. Ha!

Dat was de laatste keer dat het gebeurde, Maria. Hij kwam niet meer terug. Maar telkens als ik verzocht werd om down te worden, herinnerde ik mezelf eraan dat het het waard was, omdat Ik de kans had gehad om met Jezus te dansen!

De bloedingen stopten helemaal. Ze deden een ultrasound en de baby was OK, dank de Heer! Ik begon me beter en sterker te voelen, en ik begon in bed omhoog te zitten. Lieve Matt, op mijn verzoek, bracht photos van de kinderen en ik plakt ze tegen de muur naast mijn bed. Ik denk dat elke dokter en verpleegster in het ziekenhuis voorbij kwamen om ze te zien en zich te verwonderen over het feit dat er een vrouw was met zes kinderene en een onderweg. Echtparen hier kunnen er alleen maar een hebben.

Op de vijfde dag was ik in staat om naar huis te gaan, en ze vertelden me dat ik het de eerste maand rustig aan moet doen. Als ik teveel opsta, heb ik weer een kleine bleoding om me eraan te herinneren het rustig aan te doen, dus ben ik zo de meeste tijd in bed. Maar het is een genot nu om gewoon in Hem te rusten!

Deze ervaringen in de Geest terwijl ik in het Ziekenhuis was veranderden mijn leven. Ik zou graag willen zeggen dat ik nu een beter persoon ben dan voorheen en volledig liefhebbend en aardig en geduldig en geestelijk en allerlei geweldige dingen, maar helaas is dat niet het geval. Ik ben nog steeds ik— een rommeltje, met al mijn gebreken! Maar op de een of andere manier heeft het veroorzaakt dat ik de dingen op een heel andere wijze zie.

Nu is het een privilege om te bidden. I vind het nu heerlijk om te bidden en ik heb nu meer voor China gebeden sinds ik thuis ben dan ik de hele tijd gedaan heb sinds we in China zijn, denk ik!

Jezus is zo veel dichter bij me! Ik ben nog steeds een rommeltje, maar ik weet hoeveel Hij van me houdt ondanks alles. ik kan het niet onder woorden brengen, maar Hij heeft mijn leven opnieuw veranderd. Ik weet niet hoe het allemaal zo gekomen is, en het voelt een beetje raar aan, daar het nogal vreemd is, maar ook erg mooi.